Wojciech Dutka

to historia, która dzieje się w trzech "epokach" historycznych. Opowiadająca o chłopcu, który "skacze w czasie" na skutek dziwnych wyładowań atmosferycznych - ze współczesności przenosi się do faszystowskich Niemiec, a następnie w okres „pomiędzy”. Historia chłopca jest opowiadana równolegle z historią jego nauczyciela, ale jedna i druga wydają się naciągane i, mimo pedagogicznych doświadczeń autora, są mało wiarygodne. Nauczyciel jest przedstawiony jako wzór nauczycielstwa - piewca pracy u podstaw i nauki myślenia, poświęcający się pracy nade wszystko, gnębiony przez cynicznych przedstawicieli złego "systemu", uwielbiany przez uczniów, znienawidzony przez ciało pedagogiczne. Jednocześnie pogodzony z niską płacą i złymi warunkami pracy, którym autor poświęca wiele uwagi choć nic to nie wnosi do fabuły.
Zaginiony uczeń jest zaś wzorem ucznia - ambitny, zdolny, niemal geniusz - zna na wyrywki wszystkie szczegóły powstań śląskich, nazwiska przedwojennych niemieckich działaczy, o których nie piszą podręczniki i cytuje z pamięci filozofów ze wszystkich epok. Tak się składa, że członkinie gubińskiego DKK mają doświadczenie w pracy z uczniami i nauczycielami i zgodziłyśmy się, że obraz ucznia, nauczyciela i ogólnych relacji wewnątrzszkolnych został zdecydowanie przerysowany, a nawet skarykaturyzowany. Być może był to celowy zabieg autora, zabieg zwracający uwagę na problemy współczesnej szkoły, ale czy powieść obyczajowo-historyczna z wątkiem fantastycznym jest odpowiednim miejscem na tego typu rozważania?
Powieść czyta się szybko, akcja jest wartka, z zainteresowaniem śledziłyśmy losy bohaterów, a jednak ogólnie książka pozostawiła w nas pewien niesmak i wiele nierozstrzygniętych kontrowersji.

DKK Gubin - Anna Konstanty