8 - 15 Maja 2018

 (DO)WOLNOŚĆ CZYTANIA – hasło Tygodnia Bibliotek 2018

W dosłownym znaczeniu słowa "dowolność" oraz w sensie ukrytym, rozumiemy jako będące zależne, wyłączne od własnej woli, nieskrępowane nakazami, przepisami, swobodne, wolne czytanie, nieograniczony dostęp do książki w różnym formacie (książka tradycyjna, elektroniczna, audiobook), a co za tym idzie również do biblioteki. (DO)WOLNOŚĆ CZYTANIA pozwala nam rozwijać się umysłowo, kulturalnie, poznawać różne poglądy, nieć nieograniczone możliwości.

Hasło nawiązuje także do 100-lecia obchodów odzyskania przez Polskę niepodległości - wszak czytanie było ważnym elementem zachowania tożsamości, historii, tradycji i kultury narodu.

  BIBLIOTEKA (gr. βιβλιοθήκη bibliotheke; βιβλίον biblion – książka, θήκη thēkē – zbiornik) – instytucja kultury, która gromadzi, przechowuje i udostępnia materiały biblioteczne oraz informuje o materiałach bibliotecznych (swoich i obcych) .

Biblioteki i ich zbiory stanowią dobro narodowe oraz służą zachowaniu dziedzictwa narodowego. W Polsce biblioteki organizują i zapewniają dostęp do zasobów dorobku nauki i kultury polskiej oraz światowej .

Materiały biblioteczne to zbiór dokumentów, które są gromadzone, przechowywane i udostępniane w bibliotekach. Klasyczne zbiory biblioteczne są mocno związane z nośnikami fizycznymi. Materiały dostępne w postaci cyfrowej są gromadzone i udostępniane w tzw. bibliotekach cyfrowych.

Największe biblioteki na świecie

1. Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych– około 147 mln dokumentów, w tym około 33 mln woluminów (książek i inkunabułów)
2. Chińska Biblioteka Narodowa– około 24 mln woluminów
3. Biblioteka Rosyjskiej Akademii Nauk– około 20,5 mln woluminów
4. Biblioteka Narodowa Kanady– około 18,8 mln woluminów
5. Niemiecka Biblioteka Narodowa– około 18,5 mln woluminów
6. Biblioteka Brytyjska– około 150 mln dokumentów, w tym około 14 mln książek

Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, jedna z najstarszych instytucji kultury w Polsce – około 10 mln dokumentów

BIBLIOTEKARZ
Pierwsze wzmianki o zawodzie bibliotekarza pochodzą już ze starożytności. Był to najczęściej uczony. W Odrodzeniu i oświeceniu mógł nim zostać każdy człowiek posiadający wykształcenie. Bibliotekarzami byli urzędnicy książęcy i królewscy, miłośnicy ksiąg, poeci i uczeni. Często bibliotekarstwo było traktowane jako zajęcie uboczne, dorywcze. Bibliotekarze nie interesowali się w ogóle lub w bardzo małym stopniu bibliotekami, w których pracowali. Jedynie nieliczni przeszli do historii jako zasłużeni.

Sytuacja zaczęła się zmieniać dopiero w XIX wieku, kiedy zaczęto wymagać od bibliotekarzy fachowego przygotowania i stałego zatrudnienia. W II połowie XIX wieku zostały wprowadzone pierwsze oficjalne egzaminy bibliotekarskie we Francji, Anglii i Niemczech. Otworzono również pierwsze szkoły zawodowe oraz pierwszą katedrę bibliotekoznawstwa