Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich

Pomysł organizacji święta zrodził się w Katalonii. W 1926 roku wystąpił z nim wydawca, Vicente Clavel Andrés. 23 kwietnia jest tam hucznie obchodzonym świętem narodowym, jako dzień jej patrona – Świętego Jerzego. Zgodnie z długą tradycją w Katalonii obdarowywano w ten dzień kobiety czerwonymi różami, mającymi symbolizować krew pokonanego przez Św. Jerzego smoka. Z czasem kobiety zaczęły odwzajemniać się mężczyznom podarunkami w postaci książek.

23 kwietnia to również symboliczna data dla literatury światowej. W tym dniu, w roku 1616 zmarli Miguel de Cervantes, William Shakespeare i Inca Garcilaso de la Vega (przy czym datę śmierci Shakespeare’a podaje się według kalendarza juliańskiego, a pozostałych dwóch – według gregoriańskiego). Na ten sam dzień przypada również rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych pisarzy, np. Maurice’a Druona, Halldóra Laxnessa, Vladimira Nabokova, Josepa Pla i Manuela Mejía Vallejo.

Prawo autorskie, część prawa własności intelektualnej zawierająca przepisy wydane z myślą o ochronie interesów twórców i dotycząca stosunków prawnych związanych z tworzeniem, korzystaniem z utworów i ich ochroną.

W szerszym znaczeniu prawo autorskie obejmuje także uregulowania dotyczące tzw. praw pokrewnych (przyznanych m.in. artystom wykonawcom, producentom fonograficznym, nadawcom radiowym i telewizyjnym); prawo autorskie obejmuje ogół uprawnień majątkowych i osobistych twórcy do stworzonego przezeń dzieła (znaczenie podmiotowe), m.in. prawo do autorstwa i do wyłącznego rozporządzania dziełem. Prawa osobiste twórcy nigdy nie wygasają i nie mogą zostać zbyte. Prawa majątkowe są zbywalne i dziedziczne; wygasają z upływem czasu określonego przepisami prawa, w Polsce trwają przez czas życia twórcy i z reguły 50 lat po jego śmierci lub opublikowaniu utworu (gdy prawa autorskie majątkowe przysługują osobie prawnej). Naruszenie praw autorskich pociąga za sobą odpowiedzialność cywilną i karną. Podstawowe znaczenie w odniesieniu do praw autorskich ma konwencja berneńska z 1886 (ostatnia zmiana 1971, berneńskie konwencje) i genewska konwencja powszechna z 1952 (zmiana 1971), a w odniesieniu do praw pokrewnych — konwencja rzymska z 1961; Polska jest sygnatariuszem tych konwencji. W Polsce od 1994 obowiązuje ustawa O prawie autorskim i prawach pokrewnych.