Abraham Koplowicz

Czerwcowe spotkanie odbyło się nietypowo, bowiem będąc z gubińskimi turystami w Łodzi omówiłyśmy tam wiersz Abrahama Koplowicza  pt. "Marzenie". W utworze tym chłopiec pisze o swojej przyszłości ''jak ja mieć będę 20 lat...", niestety w 1944 roku został wywieziony z łódzkiego getta i zginął w komorze gazowej w Auschwitz mając 13 lat. Wiersz ten został przełożony na kilkanaście języków, a mały poeta uchodzi dziś za jednego z  najważniejszych dziecięcych autorów czasów Zagłady. Oryginał zeszytu z wierszami Abramka Koplowicza znajduje się w Instytucie Pamięci Yad Vashem w Jerozolimie, a w 1993 roku w Łodzi wydano książkę pt. "Abramka Koplowicza utwory własne. Niezwykłe świadectwo trzynastoletniego poety z łódzkiego getta". Wszyscy znamy "Ziemię Obiecaną" Władysława Stanisława Reymonta i wiersze Juliana Tuwima - autorów związanych z łodzią, ale warto również poznać "Marzenie" Abramka Koplowicza.

W tym niecodziennym spotkaniu uczestniczyła też nasza była koleżanka z DKK, Ela, która parę lat temu wyjechała z Gubina. Ewa Dąbek

                                                  ABRAMEK KOPLOWICZ ''MARZENIE''

 Jak ja mieć będę dwadzieścia lat,

Zacznę oglądać nasz piękny świat.

Usiądę w wielkim ptaku motorze

I wzniosę się w wszechświata przestworze.

Popłynę, pofrunę w świat piękny, daleki,

Popłynę, pofrunę przez morza i rzeki.

Chmura siostrzycą, wiatr będzie mi bratem.

Się będę zdumiewał nad Nilem, Eufratem.

 Zobaczę sfinksy i piramidy

W prastarym kraju boskiej Izydy.

Przepłynę nad ogrom wody Niagary.

Kąpać się będę w słońcu Sahary.

 Przez szczyty Tybetu, co w obłokach giną,

Nad cudną, tajemną magów krainą.

A wydostawszy się spod skwarów mocy,

Będę szybował nad lodem Północy.

 Przefrunę nad wielką wyspą kangurów

I nad szczątkami Pompei murów.

Nad Świętą Ziemią Zakonu Starego

I nad ojczyzną Homera słynnego.

 Się będę zdumiewał nad pięknym światem

Chmura siostrzycą, wiatr będzie mi bratem.