Lord Byron

George Gordon Noel Byron, znany również jako lord Byron (ur. 22 stycznia 1788 w Londynie, zm. 19 kwietnia 1824 w Missolungi) – jeden z największych angielskich poetów i dramaturgów.

Jego życie obfitowało w skandale obyczajowe, podróże po Europie, podboje miłosne oraz równie liczne literackie przyjaźnie, z których najtrwalsza łączyła go z Percym Bysshem Shelleyem. W wieku 24 lat poeta zasiadł w Izbie Lordów, zajmując się polityką oraz problemami społecznymi i kulturalnymi, m.in. ciążących na losie luddystów czy też związanych z marmurami Elgina.

Pomimo iż Lord Byron stał się z czasem najbardziej wpływowym pisarzem epoki romantyzmu, sam z nieskrywaną wrogością wypowiadał się na temat nowego pokolenia poetów, identyfikując się raczej z regresem, z tradycją oświeceniowego klasycyzmu spod znaku Alexandra Pope’a.

W przedmowach do swoich dramatów ujawniał wiarę w zasadę trzech jedności w teatrze oraz istnienie stałych, określonych i uporządkowanych reguł rządzących procesem tworzenia poezji. Również zagadnienie tzw. bohatera bajronicznego odnosi się do stosunkowo bardzo niewielkiej części jego twórczości i – wbrew narastającej legendzie – nie pozostaje w związku z prawdziwą osobowością samego autora.

Za jego magnum opus uznaje się obszerny poemat dygresyjno-heroikomiczny, Don Juan, nazywany jednym z największych arcydzieł literatury XIX wieku. 

Główne dzieła

• The Hours of Idleness, 1808 – zbiór liryków
• Angielscy poeci i szkoccy recenzenci, 1809 – satyra
• Wędrówki Childe Harolda, 1812 (I i II), 1816 (III), 1818 (IV)
• Giaur, 1813
• Narzeczona z Abydos, 1813
• Korsarz, 1814
• Lara, 1814
• Melodie hebrajskie, 1815 – zbiór liryków
• Oblężenie Koryntu, 1816
• Paryzyna, 1816
• Więzień Chillonu, 1816
• Żale Tassa, 1817
• Manfred, 1817
• Mazepa, 1819
• Marino Falieri, 1820
• The Deformed Transformed, 1821 (niedokończone)
• Sardanapal, 1821
• Kain, 1821
• Niebo i ziemia, 1822 (niedokończone)
• Wyspa, 1823
• Don Juan, 1819–1824
• Dwaj Foskarowie, 1825